Cmentarz Centralny to największa nekropolia w Polsce a trzecia w Europie - po Hamburgu i Wiedniu. zajmuje powierzchnię 164 ha. Długość głównych alei parkowych wynosi 12 km, bocznych 60-km. Na Cmentarzu rośnie 360 gatunków drzew i krzewów, w tym 54 rzadkie.
|
 Przy bramie głównej znajduje się toaleta dla osób poruszających się na wózkach. Osoby posiadające grupę inwalidzką mogą uzyskać przepustkę uprawniającą do wjazdu samochodem na cmentarz. Przepustki oraz informacje na temat ich otrzymywania można uzyskać w Zakładzie Usług Komunalnych przy ul. Ku Słońcu 125 lub pod nr. tel. 091 485-68-66.
|
Cmentarz Centralny założono na bazie niewielkiego cmentarza wojskowego z okresu wojny francusko-pruskiej w 1870-1871 r. Cmentarz wojskowy zlokalizowany był w okolicy obecnej drugiej bramy przy ul. Ku Słońcu. Reliktem tamtych czasów jest żelazny krzyż z 1873 r.
Budowę Cmentarza Centralnego rozpoczęto w lutym 1900 r. i w tym samym okresie podjęto pierwsze nasadzenia drzew i krzewów. Autorem planu generalnego rozplanowania cmentarza i budowli był architekt miejski Wilhelm Meyer-Schwartau. Otwarcia cmentarza dokonano 6 grudnia 1900 r.
W latach 1901-1903, od strony dzisiejszej ul. Ku Słońcu, zbudowano neoromańską bramę przejazdową z przyległymi symetrycznie po obu jej stronach arkadami i bocznymi przejściami. Arkady wewnątrz posiadają sklepienia krzyżowe. Pierwotnie część środkowa zwieńczona była ośmiokątną kopułą, którą zlikwidowano podczas powojennej przebudowy. W bocznych skrzydłach arkad, po zabudowaniu, urządzono kwiaciarnie.
Skrzydło wschodnie przeznaczono dla administracji. Zniszczone zostało podczas ostatniej wojny, a po odbudowaniu w 1961 r. przeznaczono je na Zakład Usług Pogrzebowych i dom przedpogrzebowy (sala eksportacyjna z kaplicą i przechowalnia zwłok).
Skrzydło zachodnie zbudowano z przeznaczeniem dla administracji. Skrzydło to dziś również pełni funkcję administracyjną.
Główna kaplica zbudowana została w stylu neoromańskim w latach 1900-1905 (proj. Wilhelm Meyer-Schwartau). 16 lutego 1925 r. oddano do użytku krematorium, w którym do 1940 r. spalono 1008 zwłok. Pierwszym dyrektorem cmentarza został Georg Hannig. On także był projektantem rozbudowy cmentarza w latach 20. W 1930 r. w Rejonie VI, przy obecnej alei Leszczynowej, zbudowano kaplicę, która została zniszczona podczas nalotu w 1943 r., a następnie rozebrana w 1985 r.
Do dzisiaj w południowej części cmentarza stoi ruina wiatraka holenderskiego z czerwonej cegły, pochodzącego przypuszczalnie z końca ubiegłego stulecia. W latach 1932-1945 dyrektorem był Franz Herbert, który kontynuował rozbudowę.
Na cmentarzu pochowano wielu znakomitych mieszkańców Szczecina żyjących w pierwszej połowie XX w., m.in. wieloletniego burmistrza z lat 1878-1907 Hermanna Hakena z małżonką, twórcę świetności portowego Szczecina z przełomu stulecia i badacza dziejów Szczecina i Pomorza Hugo Lemcke, którego grób zachował się do dzisiaj.
Od początku istnienia cmentarza dokonywano licznych posadzeń drzew i krzewów, często bardzo egzotycznych, dzięki czemu jest on także ciekawym parkiem. W latach 50. odnotowano ok. 360 gatunków, w tym 54 rzadko spotykanych. W połowie lat 80. odnotowano jedynie 140 gatunków. Można tutaj znaleźć świerk serbski (Picea omorika), jodłę koreańską (Abies koreana), dęby szypułkowe w odmianie stożkowej (Quercus robur Fastigiata), platany klonolistne (Platanus acerifolia), miłorząb dwudzielny (Ginkgo biloba) i wiele innych nie mniej atrakcyjnych okazów.
Od końca ostatniej wojny do chwili obecnej na Cmentarzu Centralnym pochowano ok. 100 tys. zmarłych.
Dodatkowe informacje:
|
